Op het laatste moment besloten een drietal renners van het RCCT Cycling Team te gaan deelnemen aan de Rabo Beach Challenge 2011. Waarom ook niet? Het weer was goed dus wat wil je nog meer. Jos, Peter en Stephan vertrokken om 9.30 uur richting Scheveningen, waar de auto werd geparkeerd in de parkeergarage. Even snel de MTB’s van de fiestendrager afhalen en naar de pier rijden om te gaan inschrijven. De start zou om 11.00 uur plaatsvinden.

Even snel inschrijven, de rugnummers bevestigen en dan naar het strand voor het startschot. Van de ongeveer 900 ingeschreven renners, was onze startplaats helemaal in het achterveld met als gevolg, dat je er eerst honderden deelnemers moest gaan inhalen wil je een beetje “vrij” kunnen rond fietsen. In het startvak aangekomen bemerkte Jos dat zijn stuur enigzins scheef stond, aangezien hij het onderhoud van zijn materiaal voor aanvang van de wedstrijd had overgelaten aan Stephan met zijn timmermansoog.

Toen het startschot viel duurde het nog vele minuten voor we de startlijn passeerden en het inhalen kon gaan beginnen. Waar de kopgroep nog over een relatief vlak strand konden crossen, zaten wij dus al snel in geulen van de voorgangers te ploeteren. Regelmatig moest de oversteek worden gemaakt langs vloedlijn, wat met de nodige golven gepaard ging. Zelfs de waterdichte schoenen moesten er aan geloven.

Bij Savoy in Katwijk stond een uitzinnige menigte supporters op ons te wachten. Aangekomen bij het keerpunt in Noordwijk, konden we door ons sublieme loopvermogen toch een vijftigtal deelnemers passeren, waardoor we uiteindelijk de terugweg 8 minuten sneller aflegden dan de heenweg, waarbij anderen slechts 1 tot 3 minuten verschil tussen zat. De uiteindelijke tijden waren: Peter: 1.4831, Stephan 1.4834 en Jos 1.5025. Al met al een geslaagd evenement.

De vermoeidheidsverschijnselen aan het einde van de week was bij diverse renners duidelijk merkbaar in het peloton. Dick deed zijn contactlenzen in terwijl hij net zijn benen ingevet had met Born warmingup, met als gevolg, dat hij wat tranende ogen kreeg. Binnen 1 km ging Ria “Hoogerland” onderuit als schrikreactie van een passerende bus. Gelukkig was er geen prikkeldraad in de buurt. De wegkapitein was snel ter plaatste, nam de situatie op en sprak de woorden: Oh het valt wel mee, je hebt niet eens schaafwonden, terwijl Huub al 112 wilden bellen voor de trauma helikopter. Gelukkig zat ze snel weer op de fiets. 500 meter verder liep de ketting van Robert-Jan eraf. Dat beloofde wat voor deze dag.

In gesloten peloton werd er naar de voet van de Col du Corbier gereden. Daar aangekomen, was de rangorde in het peloton binnen 1 km as usual weer bepaald. Op de top vonden er diverse eindspurts plaats. De mooiste en langste sprint vond plaats tussen Dick en Peter, waarbij Dick in een eerder stadium het gat naar Peter had dicht moeten rijden. Peter trok de sprint aan, maar Dick Cavendish ging erop en erover. Bij binnenkomst van Kopman Koos, werd hij nog even voorbij gesprint door een op holgeslagen Trekfiets waar Huub op zat. Kopman Koos kon dit echter niet waarderen en werd vervolgens opgevangen door de wegkapitein met de woorden: Koos dit was een eitje, waarop Koos op zijn Leids uitsprak: maar dan wel een hard gekookt eitje. Het was achteraf gezien toch een heftig klimmetje voor sommigen met soms stijgingspercentages van boven de 10%. De onderlinge strijd tussen Huub en Ria werd in het voordeel van Huub beslecht, maar Ria spaarde zich voor de volgende Col.

Boven op de top hebben we eerst nog even de KOKA toost uitgebracht om daarna te gaan afdalen richting de Col de Grand Taillet. Vooraf was besloten om in gesloten peloton naar boven te klimmen. Tempobeul Jos hield zich echter niet aan de afspraak en begon gelijk te stampen op de pedalen en had al gauw een gat van 200 meter geslagen. Het peloton was zeer verrast en stuurde gelijk zijn beste renner Marcel erop af, die vervolgens letterlijk met twee vingers in de neus Jos passeerde en zich vervolgens weer liet afzakken. Daarna fietste Stephan het gat dicht en kwam ook nog even met twee vingers in de neus langs, toen Jos geïrriteerd reageerde: jij bent ook niet origineel.  Ook Stephan liet zich weer afzakken naar het peloton. Marcel probeerde nog om Jos te begeleiden naar de top. 2 km voor de top gaf Dick echter het commando aan Stephan om Jos maar uit zijn lijden te verlossen en wederom het gat dicht te rijden en de overwinning op te eisen. En zo geschiedde. Jos was tevreden met zijn podiumplek. De onderlinge strijd tussen Huub en Ria was ditmaal in het voordeel van Ria. De onderlinge stand kwam hierdoor op 1:1. De afdaling vanaf de top van Col de Grand Taillet, was hier en daar toch nog gevaarlijk op sommige plekken. Hierover kan Huub nog meepraten die bijna als een moutainbiker het bos probeerde in te rijden. Vanaf de Gorges richting Morzine brak de strijd volledig los en was de grand finale begonnen. Robert-Jan op zijn vuvuzolo zat er op dat moment al helemaal doorheen en gaf aan dat zijn fiets volgende week op marktplaats te koop komt te staan.  Het peloton met daarin 10 renners had een lichte voorsprong op de achterhoede met daarin de twee muppets en kopman Koos. Vijf minuten daarna denderde er een treintje langs het peloton aangevoerd door de muppets met in hun kielzog kopman Koos. Peter durfde de sprong te maken en reed met 50 km  per uur het gat dicht naar deze kopgroep. De kopgroep kreeg een voorsprong van vijf minuten in totaal, waarna kopvrouw Karin het genoeg vond en assistentie vroeg aan Stephan om het gat weer dicht te rijden. Het gaspedaal werd volledig ingetrapt en de achtervolging werd ingezet. Het duurde even, maar uiteindelijk werd de kopgroep ingerekend door Karin en Stephan, waarbij Karin volle bak de kopgroep voorbij stoof. Kopman Koos sprong direct mee in het wiel. Daarna probeerde Fred nog te ontsnappen en voor de eindoverwinning te gaan. Deze werd echter al snel ingerekend door Stephan, die als een sluipmoordenaar het wiel van Fred had gekozen om hem vervolgens de genadeslag toe te dienen.

Aangekomen in Morzine zijn we gelijk naar onze stamkroeg gereden om een groot bord patat of pizza naar binnen te werken om alle verbrande calorieën van die week weer op peil te brengen. Het was een zeer geslaagde week en uit de reacties op de site hebben we kunnen lezen dat het peloton volgend jaar waarschijnlijk weer groter wordt. Speciale dank gaat uit naar alle renners van deze week en in het bijzonder de wegkapitein, die ons toch maar weer iedere keer veilig thuis bracht! Een ieder die reacties heeft geplaatst op de site bedankt, ze waren soms hartverwarmend en we hebben er erg om moeten lachen. Tot Ziens en wellicht tot volgend jaar. Voor de statistieken: deze week 460 km en 9800 hm gereden. Details van de route: http://connect.garmin.com/activity/109563730 Compleet foto-overzicht: https://picasaweb.google.com/114254790470204993052/Vrijdag26Augustus2011?authuser=0&feat=directlink

Belofterenner Dick nam gelijk de kop en trok een rookgordijn op voor het volledige peloton. Na 1 km was de rangorde echter weer gecorrigeerd en ging wegkapitein Marcel er weer als een haas vandoor met in zijn wiel Stephan. Halverwege de klim had Marcel zijn voorsprong uitgebouwd tot 250 meter, echter Stephan wist dat het moeilijke gedeelte toen nog moest komen. In 2 km reed hij het gat weer dicht en nam de kop over. Een paar honderd meter voor de finish werd de onderlinge afspraak gemaakt dat de winstpremie van die dag onderling verdeeld zou worden en Stephan arriveerde als eerste op de D´Encranaz.

Op 4 minuten volgde Michel wat op zich ook een bijzonder goede prestatie is. Jos, Karin en Dick volgde vervolgens op vijf minuten. (Jos een wiellengte voor op Dick). In het algemeen klassement weinig veranderingen derhalve. Kopman Koos arriveerde achter de bus aangezien hij een aantal keer een telefoontje kreeg van een anonieme beller. Nieuwsgierig als hij was stopte hij in beklimming omdat hij dacht dat het zijn Beppie wel eens kon wezen. Ook Huub en Ria arriveerden even later keurig binnen de tijdslimiet. Het was achteraf gezien toch een smerig klimmetje met regelmatig stijgingspercentages van boven de 10%. Boven op de top werd er door Kopman Koos nog een toost uitgebracht die werd omgedoopt tot de KOKA toost.

Daarna volgde eerst nog een afdaling om vervolgen in gesloten peloton te klimmen naar Les Gets. In de afdaling naar Morzine volgde nog enig oponthoud, aangezien we midden in een circus karavaan terecht kwamen. Met luid getoeter en door een uitzinnige menigte werden we als circusartiesten binnengehaald in Morzine. Vooral Dick en Jos alias Bassie en Adriaan trokken veel aandacht. In ons favoriete restaurant La Flamme werd er weer een heerlijke pasta maaltijd genuttigd, als voorbereiding van de klim naar de Col de Joux Verte.

Na de lunch vertrok het peloton met zeven man en een kopvrouw richting Col de Joux Verte die via het geitendorp dat naar Avoriaz gaat. Vooraf was besloten dat dit met een gesloten peloton gereden zou worden ter nagedachtenis aan onze fietsvriend Jan-Willem die twee weken geleden overleed en hier graag bij had willen zijn. Vijf km voor de top bereikte we het geitendorp, wat in de zomermaanden een hele attractie is. Dit keer was het de beurt aan Kopman Koos, die onder luid applaus door de vele toeristen werd binnengehaald. Ook de nieuwkomers Jos en Dick keken hun ogen uit in het geitendorp en lieten zich gewillig fotograferen door de diverse toeristen. Vanaf het geitendorp was het nog ongeveer 4 km tot de top. Kopman Koos was terwijl de overige renners stonden te genieten van de belangstelling, uit het peloton geglipt en had zodoende een voorsprong opgebouwd van enkele honderden meters. Het jagende peloton deed er alles aan om het gat dicht te rijden. Plotseling kwam de tourwagen met de muppets erin voorbij. Materiaalman Henk deed net of hij druk doende was om aan de fiets van Kopman Koos te sleutelen en zo werd Koos een kilometer meegenomen door de tourauto, waarbij hij het risico nam om uit de koers te worden genomen.

500 meter voor de top werd door Stephan aan Dick het sein code groen gegeven, wat betekende dat hij vanaf dit punt vol de sprint kon aangaan. Dit was die morgen onderling afgesproken om de dagprijs in de wacht te slepen. Dick (kon) reageerde echter niet, waardoor Karin aan Stephan vroeg, wat code groen inhield en vervolgens de sprint inzette. Karin arriveerde uiteindelijk als eerste de top en schreef de etappewinst op haar naam. Boven op de top hebben we Jan-Willem herdacht en zijn naam in het asfalt gespoten. Daarna volgde de afdaling vanaf Avoriaz via de hoofdweg naar Morzine. Aangekomen in Morzine zijn we gelijk de kroeg ingedoken om deze dag te evalueren. Ook de muppets hadden zich in ons gezelschap gevoegd. Inmiddels weet heel Morzine wie het RCCT team is en hebben we al een uitnodiging op zak om volgend jaar terug te keren. De bedoeling was dat er 1 “grande bierre” werd genuttigd, maar uiteindelijk liep het volledig uit de hand. De details houden we onder de pet, echter onze “oude dames kapper” was op de weg terug in de afdaling niet meer te temperen. Stephan trok vervolgens voor Peter de sprint aan om de eindspurt (een molshoop van 14% naar het chalet) in de wacht te slepen. Toen bleek dat de motor van Peter door het hoge alcohol promilage volledig was vastgelopen, moest Stephan het zelf maar afmaken. Het peloton kwam net binnen de tijdslimiet binnen echter de kok was al naar huis. Gelukkig waren Huub, Ria en Michel nog in staat om het avondmaal voor ons op te dienen. Morgen is de laatste dag en staat er een alternatieve route op het programma aangezien vier renners om vier uur richting Geneve moeten vertrekken. Voor een gedetaileerde route zie: http://connect.garmin.com/activity/109431328

 Kopman Koos aan de geitemelk. Compleet foto-overzicht: https://picasaweb.google.com/114254790470204993052/Donderdag25Augustus2011?authuser=0&feat=directlink

Na het ontbijt, waarbij de wegkapitein de nodige boterhammen in de strot duwde van de nieuwkomers, kon er worden vertrokken naar Col de Ramaz met het volledige peloton. De eerste Col zou “gereserveerd” gereden gaan worden, aangezien er in de middag de Col van de buitencategorie op het programma stond. Binnen 1 km was het echter al raak en werd het volledige peloton uit elkaar gescheurd. De tweede actie van de wegkapitein was het verplaatsen van de bordjes “Col de Ramaz”, zodat Stephan de verkeerde afslag op werd gedirigeerd, waardoor een extra km bij kwam. Ook de andere renners hadden hier last van, maar werden door de loco’s de goede kant opgestuurd aangezien we deze dag in het clubtenue van het RCCT team reden en dus herkenbaar waren. Als eerste arriveerde Marcel op de top, gevolgd door Stephan, daarna Michel en vervolgens Karin. Na Karin arriveerde Jos, daarna Robert-Jan, vervolgens een glunderende Dick, die vooreen alleen de molshopen van de Katwijkse duinen had gezien. Bij het ontwaken deze morgen had hij de bergen al toegeschreeuwd en uitgedaagd (ik lust jullie rauw had hij uitgeroepen). Kopman Koos kwam na Dick binnen met  een hele verbetering van zijn prestatie op de Ramaz van vorig jaar. De rode lantaarn werd binnen gedragen door Huub en Ria, waarna we konden afdalen naar Mieussy, een schitterende lange afdaling met veel haarspeldbochten en donkere tunnels. In het algemeen klassement waren weinig veranderingen. In Taninges werd er de pastamaaltijd genuttigd. Na de maaltijd werd het peloton verdeeld in twee groepen. De eerste groep ging richting Morzine (Huub, Ria en Koos). De tweede groep ging richting Samoens om vervolgens de Col de Joux Plane te gaan beklimmen.

Marcel en Stephan waren voornemens om de beklimming van de Joux Plane binnen het uur te realiseren. Karin wilde graag een pr rijden. Het werd uiteindelijk een ware veldslag. De temperatuur was dusdanig opgelopen, dat je met je wielen bleef plakken aan het asfalt. Marcel heeft zelfs zijn remmen opengezet omdat hij dacht dat zijn remmen aanliepen. Bij de eerste bocht barste de strijd gelijk los. Marcel en Stephan reden de hele beklimming gelijk op met af en toe stuivertje wisselen voor de koppositie tot een halve km voor de finish. Marcel arriveerde als eerste de top in 59 minuten en 49 sec. Stephan in 1 uur rond. Beide waren flink in het rood gegaan, Marcel overwoog zelfs om 1 km voor de top om af te stappen en Stephan stortte bij aankomst uitgeput in het gras. Karin arriveerde in 1 uur en 5 minuten, zij was eveneens flink diep gegaan en viel huilend in de armen van haar broer. Daarna kwam Michel over de finish met de legendarische woorden: “wat een tyfus berg” in een tijd van 1 uur 13. Robert-Jan volgende in 1 uur 14 en Peter, die naarmate de week vordert steeds beter gaat rijden in een tijd van 1 uur 15. Daarna kwam belofterenner Dick binnen in een tijd van 1 uur en 20 minuten. Een megaprestatie. Halverwege de klim had hij zijn bidon nog even over hem heen gegooid in de veronderstelling dat dit water was. Het bleek echter sportdrank te zijn. Gevolg hij arriveerde met een hele zwerm wespen om hem heen. Vervolgens was het wachten op onze tempobeul Jos, die halverwege de klim aan twee dames had gevraagd om hun moutainbike te mogen lenen. Ook Jos was volledig in de verzuring geraakt en had kramp gekregen in zijn hamstrings en kwam binnen in 1 uur 34. Bij de finish werd hij door een dansende Dick binnengehaald. Misschien toch volgend jaar weer op een “dames” fiets met een triple proberen.

In het centrum van Morzine werden de fietsen nog even “afgetankt”. In de avond zullen er wel de nodige herstelwerkzaamheden aan de renners moeten plaatsvinden. Totaal van vandaag 85 km met 2100 hm. Gedetailleerde route: http://connect.garmin.com/activity/109119129 

 Foto’s https://picasaweb.google.com/114254790470204993052/Woensdag24Augustus2011?authuser=0&feat=directlink

Het werd een heerlijk ontspannen “buurtsuper” ritje naar Les Gets, waarbij heel rustig werd gefietst en de renners ook nog oog hadden voor andere weggebruikers van het andere geslacht. Na een rondje door Les Gets daalden we weer af naar Morzine. In de afdaling kwam Rooky Koos als een vliegende Hollander het hele peloton voorbij. Na de pastamaaltijd in Morzine bij La Flamme, zette de wegkapitein de rit voort richting het meer van Montriond, waar nog even een aantal hoogtemeters werden meegepakt. Ik moet toegeven dat dit niet meeviel na een halve liter bier.

Vanavond worden er twee “verse”renners aangevoerd, die morgen mooi de hele dag het kopwerk kunnen verrichten. Dick en Jos succes morgen. Morgen staat de Koninginnenrit op het programma met twee echte Cols van de 1^e categorie (Col de Ramaz) en van de buiten categorie (Col de Joux Plane) op het programma. Compleet foto-overzicht: https://picasaweb.google.com/114254790470204993052/Dinsdag23Augustus2011?authuser=0&feat=directlink

De volgende morgen werd de etappe van vandaag grondig doorgenomen. Huub en Ria hadden besloten om niet mee te fietsen, maar als verzorgingswagen mee te gaan. Strak om tien uur vertrok het peloton richting Col de Pierre Carree. Al bij de eerste bocht waren er twee renners zoek. Peter en kopman Koos hadden even niet op de wegkapitein gelet met als gevolg dat zij wat extra klimkilometers moesten maken. De wegkapitein was hard in zijn oordeel en zei dat deze extra klimkilometers weleens aan het eind van de dag konden gaan opbreken (en zo geschiedde). In gesloten peloton werd tot Les Gets gereden, waarna afgedaald werd naar Taninges. Daar voegden zich nog twee renners aan het peloton toe, te weten Fred en Henk alias de twee muppets. Deze vertelden dat ze onderweg in de afdaling een gevaar op de weg waren tegengekomen met een blauw wielertenue aan. Dit bleek achteraf onze “oude dameskapper” Peter te zijn. Vervolgens daalden we af naar Cluses, waar nog even de koffiestop plaats vond.

Na de koffiestop volgde de lange beklimming van 21 km naar Flaine (Col de Pierre Carree). Al snel werd in de beklimming de mannen van de knapen gescheiden, alhoewel  zat daar ook nog een vrouw tussen. Stephan, Marcel en Henk vormden gelijk de kopgroep, daarna volgde Robert-Jan, Fred en Karin. In de achterhoede reden Michel en Peter, die kopman Koos begeleidde. Het was een schitterende beklimming met fascinerende uitzichten. De temperatuur liep op tot 36 graden, wat voor vele een extra handicap was. Op 3 km onder de top stond een uitzinnige menigte ons aan te moedigen in de persoon van Huub en Ria (echt top). Als eerste was Marcel boven in 1 uur en 29 minuten. Op 1 uur en 31 minuten volgde Stephan. Daarna dachten we dat Henk, Fred of Robert-Jan zou komen, echter de verrassing van vandaag was, dat Karin door de bocht kwam op maar zes minuten van haar broer. Daarna bleef het 20 minuten stil en bereikte Robert-Jan de top. Henk volgde snel daarna. Fred (bevangen door de warmte) volgde daarna en als laatste Michel. Koos en Peter die ’s morgens al extra klimmeters hadden gepakt, vonden het 7 km voor de top genoeg en belandde vervolgens in de kroeg. Op de top van de Col de Pierre Carree zijn we uitstekend verzorgd door Huub en Ria die voor de nodige aanvulling zorgden van de vochthuishouding. In het restaurant annex kroeg waar Peter en Koos verbleven, hebben we vervolgens de pastamaaltijd genuttigd.

Na de lunch volgende de afdaling naar Taninges om de laatste klim van 12 km af te werken. Op weg naar Taninges viel de groep uiteen en werd huisregel nummer 1 overtreden: altijd de wegkapitein in de gaten houden en er niet voorbij gaan. Ondanks dat bij het ontbijt de route tot in detail was doorgenomen, nam de helft van het peloton de verkeerde afslag. Wegkapitein Marcel die zo flexibel is als een houtendeur hield zich aan het tourboek en het peloton viel uiteen. Peter, Karin, Stephan en Marcel bleven over en begonnen aan een schitterende beklimming door het bos terug naar Morzine. Uiteindelijk arriveerden we om 17.00 uur met 110 km op de teller en 2400 hm. Morgen staat er een rustdag op het programma of gaat er een klein rondje gereden worden. Wegkapitein Marcel stelde bij het diner zijn functie voor morgen als wegkapitein ter beschikking.  Al met al weer een topdag vandaag. Voor de volledige route zie: http://connect.garmin.com/activity/108634785 Compleet foto-overzicht: https://picasaweb.google.com/114254790470204993052/Maandag228#

Op het programma stond vandaag een lekker rustig ritje van 60 km met 2 kleine colletjes. Maar de wegkapitein vond ons zo lekker stapelen, dat hij van mening was, dat we wel iets meer aan konden vandaag, ff nog een ommetje erbij naar Thonon, daar lekker eten met een prachtig uitzicht op het meer! Uiteindelijk werden het 100 km met 1600 hm!

Om 10 uur stond iedereen startklaar, met uitzondering van de Wegkapitein, die nog even naar het dorp was, want hij moest zo nodig nog even pinnen. Hijgend en al bezweet kwam hij terug, wat een teken was dat het een warme en zware dag zou worden. Het eerste deel van de etappe werd in gesloten peloton gereden tot de voet van de Grand Taillet (beklimming van 7 km met continu 10% stijging). Penningmeester Michel heeft nog niets geleerd van zijn les van vorig jaar en ging er weer als een haas met de kas vandoor. Halverwege de beklimming was hij echter totaal uitgeput en zat langs de kant van de weg, en zei : ik wacht even op de rest. Stephan en Karin die vervolgens de kop overnamen kwamen als eerste boven, waarbij ze gelijk op de foto moesten met een aantal Franse toeristen. 3 minuten later volgde Robert-Jan en Peter, kopman Koos kwam binnen op 7 minuten, wat een hele prestatie is. Ria die begeleid werd door Marcel (of was het andersom) volgde op 15 minuten en daarna kwam er even niets. Gelukkig had Michel zich over Huub ontfermd die al kotsend boven kwam en uitriep: onverantwoord!! Het tweede deel van de etappe moest worden afgedaald. Voor iedereen een makkie, behalve  voor Peter die afdaalt als een  “oude dameskapper” met zijn supersnelle nieuwe fiets.

In de tweede beklimming naar de Col du Corbier (beklimming van 5 km) gingen bij Stephan en Marcel alle remmen los en scheurde gelijk het hele peloton uit elkaar. Marcel won uiteindelijk de sprint voor Stephan, die dacht ik pak je later nog wel vandaag. Karin volgde strak op 3 minuten. Vijf minuten daarna Michel toen Robert-Jan, daarna Peter en vervolgens Koos. De temperatuur was inmiddels gestegen tot 36 graden, dus dit maakte de klim extra zwaar. Een halfuur later volgde Ria, die Huub begeleide naar de top, die gelijk aan het zuurstofapparaat kon. De warmte was hem te veel geworden. Boven op de col even lekker bijgetankt om vervolgens af te dalen en de weg te vervolgen naar Thonon, waar de wegkapitein een restaurant had gereserveerd. Helaas kwamen we door al de kettingen die eraf liepen en het overige oponthoud te laat aan bij het restaurant, die ons alleen nog maar van groene sla wilde voorzien. Aangezien we geen konijnen zijn, stonden we maar op om uiteindelijk bij broodje van Kootje terecht te komen.

De terugweg van Thonon naar Morzine is ongeveer 30 km vals plat. 15 km voor het einde kneep Huub in de remmen en kon zijn weg niet meer vervolgen, wegens krampverschijnselen. Na overleg tussen de ploegleider en de wegkapitein liet het peloton de hulpeloze Huub tezamen met BHV’er Ria achter aan de kant van de weg met de mededeling dat we hun in de loop van de avond wel op zouden halen.

Het slot van de etappe ging in een moordend tempo. Al snel ontstond er een kopgroep van vier man waaronder Marcel, Michel, Robert-Jan en Stephan. Koos, Peter en Karin daar achter. 7 km voor de finish moest ook Robert-Jan lossen, die vervolgens in een sjasspatat tussen de kopgroep en het peloton terecht kwam. De aankomst was bergop, dit was nog even een smerig klimmetje met een stijgingspercentage van 15%. De etappewinst  ging uiteindelijk naar Stephan, die nog wat had recht te zetten van eerder die dag. Daarna volgde Karin, Peter en Koos. Na een halfuur kwamen we er bij de borrel achter dat Robert-Jan nog niet binnen was. Deze boskabouter was natuurlijk weer te ver doorgereden en ergens in het bos terecht gekomen. Na wat hulpseinen kon hij uiteindelijk binnen worden geloosd. Michel onze meesterknecht voor vandaag, heeft vervolgens Huub en Ria opgehaald. Ik denk dat er vanavond nog een fiets op marktplaats wordt gezet. Morgen staat de monsterrit naar Col de Pierre Carrée op het programma. Compleet foto-overzicht: https://picasaweb.google.com/114254790470204993052/Zondag21Augustus2011?authuser=0&feat=directlink

Routedetails: http://connect.garmin.com/activity/108343757

Inmiddels is het rennerskwartier ingericht en zijn de eerste flessen ontkurkt. Het was al een heel gevecht voor de kamerindeling. De “setjes” liggen op de bovenste etage (inclusief Jos en Dick). Het uitzicht is schitterend, alleen om er te komen moet nog wel even een beklimming worden genomen van de 1^e categorie. De fietsen zijn ook allemaal goed gestationeerd in de garage echter we hielden er twee over. Die hebben we gelijk maar even op de franse marktplaats gezet. Morgen staat de 1^e etappe op het programma naar Col de grand Taillette en de Col de Corbier. Heel toevallig kwamen Huub en Ria hier vanmiddag al voorbij en het angstzweet begon al door te breken bij Ria of zou dit door de warmte komen. Nog even en dan wordt het eten opgediend door onze meester kok Gerard. Ben benieuwd wat het deze keer zal zijn. Zal het morgen even vermelden in de nieuwsbrief. Het gesprek van vanmiddag is uiteraard de geplande vetmeting die één dezer dagen gaat plaatsvinden. Kijk voor het complete fotooverzicht op:

https://picasaweb.google.com/114254790470204993052/Zaterdag20Augustus2011?authuser=0&feat=directlink

Na veel heen en weer bellen is het waarschijnlijk toch gelukt om een nieuwe meesterknecht aan te trekken in de persoon van Dick van Belen, die de klassementrijders naar de voet van de diverse cols kan brengen. Het is alleen nog even wachten tot hij definitief groen licht krijgt van zijn sponsoren. Namens de gehele ploeg heten we Dick dan ook van harte welkom.