Dick’s Victory

Na de dag van gisteren zaten er vanochtend toch wel wat benauwde gezichten aan het ontbijt. Of dit kwam van de spanning voor de tweede etappe, of dat het aan het eten van gisterenavond lag, laten we maar in het midden. Tijdens het ontbijt werd besloten, dat de renners die deze dag 2 cols zouden gaan beklimmen, met de auto naar beneden zouden gaan, en de renners die 1 col zouden beklimmen of het nog niet zeker wisten, met de fiets zouden afdalen. En zo geschiedde het dan ook. Stephan, Karin, Dirk Rem, Dirk de Doctor en Nico gingen alvast vooruit op de fiets. Robert-Jan en Gert gingen met een auto, en Marcel had weer zoals gebruikelijk 4 fietsen achterin staan. Dat niet alleen: voorin de auto was het reuze knus, omdat Lenie en Jos saamjes op de passagiersstoel zaten. Halverwege de afdaling werd de volgkaravaan opgehouden door een stilstaand peloton. Nico had zoveel schrik van de cols, dat hij zelfs geprobeerd heeft om zijn fiets in de prak te rijden om maar niet de bergen op te hoeven fietsen. Het gevolg was een flinke slag in zijn achterwiel, en een behoorlijke deuk in de bovenbuis van zijn frame. Gelukkig had hij zelf niet heel veel schade, en bepaalde de lokale fietsenmaker dat hij met zijn fiets toch door kon rijden.

Met enige vertraging stond uiteindelijk het complete peloton op het pleintje in Bourg d’Oissans klaar om aan de eerste uitdaging van de dag te beginnen. Met de wegkapitein traditioneel op kop begaf de groep zich richting Les deux Alpes. Hiervoor moest eerst nog een stuk van de Lautaret beklommen worden, en dat viel nog niet mee. Geduld is echter een schone zaak, en als je maar rustig doortrapt kom je er vanzelf. Waarschijnlijk is de wegkapitein door dit gezapige tempo onderweg wat weggedommeld, want de eerste afslag naar de col werd compleet gemist. Gelukkig werd hij op tijd wakker, en werd de tweede afslag genomen. Daar begon direct de 9 km lange klim naar de top van dit mooie skidorp. De eerste kilometers werd nog gezamenlijk gereden, en werd er nog wat bewijsmateriaal verzameld in de vorm van foto’s, maar 4 km onder de top werd de wegkapitein het zat en legde er een wat strakker tempo op. Daarachter ontstond een prachtig gevecht tussen Stephan, Karin en Jos. In de laatste bocht voor de top keek Marcel nog eens een keer om, en reed in een strak tempo door in de veronderstelling dat de buit binnen was, maar vlak onder de top sloot Stephan aan, die het gat in een razend tempo dichtgereden had. Marcel demarreerde nog een keer, maar onze ploegleider gaf geen krimp. Onderling werd besloten dat de bergprijs voor Stephan was, en samen reden ze door om alvast het restaurant te bespreken. Ook Karin en Jos hadden het op een akkoordje gegooid, en kwamen gezamenlijk boven. Op enkele minuten later kwamen Gert, Dirk de doctor en Robert-Jan boven en vlak daarachter Dirk Rem met in zijn kielzog de verrassing van de dag: Lenie. Voor het eerst in het hooggebergte en dan zo rijden. Het zou niet de laatste verrassing zijn van deze dag. Als laatste kwam de ongelukkige Nico boven, die na zijn valpartij in de ochtendafdaling heel veel karakter heeft getoond en deze moeilijke col toch op gefietst is. Het eerste tentje links werd aangedaan om te gaan eten, maar onze half-nederlandse serveerster keek toch wel wat benauwd dat we het maar bij een bakje koffie en cola hebben gehouden. Na deze koffiestop hebben we nog gezocht naar de tweede alp, maar we zijn er niet achter gekomen waarom het dorpje Les deux Alpes heet. In plaats daarvan zijn we in het centrum bij een pannenkoekhuis op het terras gaan zitten en hebben we onze koolhydratenvoorraad aangevuld met pannenkoeken.

 

Na de lunch werd terug gedaald naar de stuwdam. Dat iedereen weer op scherp stond en goed geconcentreerd was, bleek uit het feit dat het voltallige peloton zonder ongelukken beneden kwam. Bij de stuwdam gingen Dirk, Dirk en Nico terug richting Bourg d’Oissans, de rest van de groep maakte zich op voor wat later een ware veldslag zou worden. Over de stuwdam ging het linksaf, en liep de weg direct omhoog met percentages die het daglicht eigenlijk niet kunnen verdragen. Tot het eerste dorpje Mizoen liep het volgens het hoogteprofiel gemiddeld 10% omhoog, maar op diverse hoogtemeters werden waardes van 14% en meer gesignaleerd. Op dit eerste stuk werden de kaarten al min of meer geschud. Karin had besloten om bij Lenie te blijven, de wegkapitein kon zijn zus niet alleen laten, en Robert-Jan fungeerde als onze privefotograaf. Stephan verkeerde nog steeds in een overwinningsroes, en demarreerde voor het dorp, om daarna in het dorp op een vlak stuk direct een groot gat te slaan. Onze tot Gert omgedoopte Dick sprong direct in zin wiel, en Jos kon toen zijn zenuwen niet meer in bedwang houden en trok alles uit de kast om het gat te overbruggen. Karin waarschuwde hem nog, maar dat was tegen dovenmansoren geroepen. Waarschijnlijk had Jos oordopjes in, want met zulke oren had je dat moeten horen.

Wat er in de kopgroep allemaal gebeurd is, is niet helemaal duidelijk, maar toen de bus onder aanvoering van Karin bovenkwam, werd tot ieders verrassing Dick al gehuldigd. Dick had samen met Stephan naar de top gereden, waarna Stephan de eer aan Dick overliet om het karwei af te maken. Een prestatie van formaat van onze Dick derhalve die geholpen was door buitenaardse krachten. Stephan verstevigde met de tweede plaats zijn koppositie in het bergklassement, en ook Jos had met de derde plek goede zaken gedaan voor het algemeen klassement. Marcel heeft vandaag ontdekt dat je 4,5 km per uur kan fietsen zonder om te vallen, en het is maar goed dat zijn zus hem er doorheen hielp, want makkelijk was het zeker niet. Dat ze daarbij zelf ook diep moest gaan, bleek uit dat ze hevig geemotioneerd boven kwam en direct in de armen van de ploegleider viel. Lenie zorgde voor de tweede verrassing van de dag, door vlak achter Robert-Jan als laatste van het peloton boven te komen. Onderweg heeft ze wel aan afstappen gedacht, maar op karakter is zij deze Col de Sarenne in 1 keer op gefietst is.

 

Bovenop hebben Jos, Dick en Robert-Jan nog een heel ondeugend spelletje gedaan (de foto’s spreken voor zich), en na de gebruikelijke fotosessie zijn we voorzichtig afgedaald naar Alpe d’Huez. Het was nog een hele klus om dit zonder problemen te doen, want het wegdek had meer weg van een grindpad dan van een asfaltweg, maar uiteindelijk kwam iedereen veilig in Alpe d’Huez aan. Daar werd nog even een banaantje gegeten, de windjasjes gingen aan, en het peloton stortte zich in de afdaling. Jos was inmiddels weer hersteld van zijn seksuele escapades op de top, en koos direct het wiel van de wegkapitein. Als ware valken doken ze naar beneden, en snelheden van tegen de 80 kilometer per uur werden gemeten. De rest van de groep had meer oog voor de omgeving, en is nog een keer gestopt om van het uitzicht te genieten en nog wat foto’s te maken, maar uiteindelijk kwam iedereen weer veilig beneden. Het was in het dal weer behoorlijk warm, dus we zochten direct de kroeg op om op deze enerverende dag te toosten. We hielden het bij 1 biertje, want er moest nog een klein stukje gefietst worden en daarna weer een stuk met de auto. Dirk Remmelzwaal is Karin en Stephan op komen halen, omdat het lokale openbaar vervoer het na gisteren voor gezien hield (toevallig toch dat dit precies gebeurt nadat het RCCT team 1 x met de bus mee terug naar het hotel rijdt). Boven gekomen werd direct gedouched en konden we aan het diner beginnen. Dit was gelukkig een stuk beter dan gisteren, dus daar hadden we geen klachten meer over. Aan tafel moest echter de doctor er nog aan te pas komen omdat Jos volledig in de kramp schoot.  Resume een zeer bewogen dag met vele ups en downs die deze dag in de Alpen niet snel doen vergeten.

2 reacties op “Dick’s Victory

  1. Het ziet er allemaal heftig uit!! Leny toppie hoor,ik weet uit ervaring dat het een topprestatie is. Have fune en laat je niet gek . Ria

  2. Ik heb weer genoten van de verhalen,heeft hij zich vreselijk uitgesloofd en laten huldigen,ha ha,zo zien jullie maar, een huldiging elke dag mag,dat denkt Dick,hij staat ook graag in de picture,maar,dat wiste jullie al,er is volgens mij veel lol onder elkaar !! Wel goed blijven eten allemaal,anders blijft er helemaal niets meer van jullie over,hopelijk blijft het diner is het ;aantrekkelijker,des te lekkerder!!!!! Ik kijk weer uit naar morgen,des te dichter bij de donderdag,het is hier vreselijk stil,maar al met al nog veel plezier,en voorzichtig(moet dat eigenlijk zo hard 80 km dat vind ik wel een beetje te )we willen jullie weer heelhuids terug hoor,liefs Mieke !!!