Sociaal Rijden

Vandaag stond de beklimming naar de Col de Morte (vrij vertaald de berg des doods) en de Col d’ Ornon op het programma. Zelfs onze wegkapitein had schrik voor deze etappe, aangezien hij er de hele vakantie al slapeloze nachten van had. Stephan mocht gezien de vorige etappes starten in de gele trui, maar onze Dick van Beelen dacht gezien zijn prestatie van gisteren dat hij de leiderstrui mocht dragen. Het is duidelijk dat Dick zijn klassiekers niet kent, want hij kwam in de roze trui aan de start. Teleurgesteld trok hij het tenue weer uit en kwam even later weer in zijn gewone kloffie uit de kleedkamer. Met enige vertraging dook het peloton de afdaling richting Allemond in,  maar na enkele bochten ontdekte onze klassementsleider dat zijn bidons nog boven in het appartement stonden. Aangezien je de gele trui niet mag aanvallen als hij trammelant heeft, hebben we maar gewacht op ‘m. Uiteindelijk stond iedereen beneden bij de dam aan de start voor de etappe van vandaag. Ook hadden we deze dag de beschikking over een volgauto, met daarin chauffeur Dirk Remmelzwaal, onze gevallen renner Nico Guijt en onze fotografe Natalja.

De etappe begon met een lange afdaling richting Sechilienne. Het ging met 50km per uur naar beneden, en Marcel en Dirk de dokter probeerden direct het peloton op de kant te krijgen, maar niemand liet zich uit de wielen rijden. Aan de voet van de klim moesten we even de weg vragen aan de lokale bevolking, maar even later begonnen we dan toch aan de klim. We hadden Leny vast vooruit gestuurd om als springplank te dienen voor haar slaapmaatje, en na enkele minuten ging het spel al weer op de wagen. Marcel maakte gebruik van de vooruitgeschoven post, en ging er in een razend tempo vandoor. Stephan had al snel al zijn knechten opgerookt, en moest het gat alleen zien te dichten. Het verschil bleef heel lang schommelen rond de 100 meter, maar op een vlak stukje reed hij het gat dicht, keek de wegkapitein eens diep in de ogen, en demarreerde direct door. Marcel had niet direct een antwoord, maar kwam even later toch weer in zijn ritme, zodat het gat niet te groot werd. 1500 meter onder de top kwamen de twee kemphanen weer samen. Even werd er overlegd, en besloten werd op elkaar tot de top geen pijn meer te doen. Achteraf bleek maar weer eens, dat je een boekhouder nooit kan vertrouwen, want met de finish in zicht plaatste hij een verrassende demarrage en eiste daarmee de overwinning op. Marcel liet het maar zo. Vlak daarna kwamen Dirk de dokter en Karin boven, met in hun spoor Jos en Dick. Robert-Jan had nog in een ultieme poging om iedereen in te halen zijn ketting op het buitenblad gelegd, maar dat mocht niet baten. Leny, die de koers geopend had en fantastisch werk geleverd had voor onze wegkapitein, kwam uiteindelijk op 20 minuten van de winnaar boven. Nadat we fantastisch verzorgd waren door ons begeleidende team werd de afdaling aangevangen. In het begin leek dit een hele normale afdaling, maar al gauw werd de weg weer vlak en kregen we ook nog eens te maken met harde tegenwind. Onder impulsen van Dirk W. werd het peloton volledig uit elkaar geslagen en ontstonden er grote tijdsverschillen. Ons begeleidingsteam stond op de gevaarlijke kruisingen op ons te wachten om iedereen de goede kant op te sturen, maar of het echt de goede kant was vroeg iedereen zich af toen de weg ineens weer met 12% omhoog begon te lopen. Dirk was daar inmiddels al doorgereden, gevolgd door de wegkapitein, die in zijn uppie in de “chasse patat” zat. Gelukkig had Dirk het routeboek vanochtend niet goed gelezen, want bij de afslag richting Valbonais wist hij ook niet meer welke kant hij op moest. Daar werd gewacht op de rest. Karin en Stephan hadden heel sociaal op Leny gewacht, zodat het voltallige peloton richting de eerste bevoorrading door kon rijden. Eigenlijk wilde het restaurant wat besproken was net sluiten, maar Dirk Remmelzwaal wist in zijn beste Frans de eigenaar te overtuigen dat het verstandiger zou zijn om nog even open te blijven. De lokale kok heeft hier wonderen verricht, want in no time stonden er 11 borden overheerlijke pasta op tafel.

Na de lunch werd de etappe voortgezet richting de Col d’Ornon. Leny had besloten dat het voor vandaag genoeg geweest was en had besloten om in de volgwagen te stappen. Zij gaf aan zich te willen sparen voor de volgende dag, dus morgen op de Alpe d’Huez kan zij wel eens voor vuurwerk gaan zorgen in het damespeloton. De klim naar de top begon met een heel lang stuk vals plat, en hier kon Dirk de dokter eindelijk zijn slag slaan. In zijn bekende stijl van lange halen gauw thuis nam hij zoveel voorsprong, dat hij op het steilere stuk niet meer ingehaald kon worden en de overwinning voor zich opeiste. 2 minuten na Dirk kwam Robert-Jan binnen, die op deze klim ook zijn krachten goed kwijt kon. Dick van Beelen was volledig in de war en dacht dat hij achter Dirk als tweede bovenkwam, maar was uiteindelijk toch tevreden met zijn derde plaats. Enkele minuten later kwam de bus, bestaande uit Karin, Stephan, Jos en de uitgewoonde wegkapitein binnen. Karin had nog aangeboden om met Marcel van fiets te ruilen, maar dat was gelukkig niet nodig. De top kwam heel verrassend plotseling in zicht, dus kon er weer lekker gedaald worden. Marcel probeerde hier direct een gat te slaan, maar werd opgehouden door een lokale automobilist, die waarschijnlijk zijn rijbewijs in het casino gewonnen had. Gelukkig kon hij er na een paar bochten weer voobij, en samen met Dirk W ging het volle bak naar beneden. Daar hebben we heel sociaal gewacht tot de rest er ook was, en begon het positie zoeken voor de eindsprint in Allemond. Robert-Jan was op een lange rechte weg gedemarreerd, maar kon niet uit het zicht raken. Marcel, die zijn zinnen inmiddels op de groene puntentrui gezet had, kocht direct Dirk W om om het gat naar Robert-Jan te dichten, en dat lukte perfect. Op 500 meter van de streep werd het gat gedicht en Marcel won de eindsprint. Even later kwam de rest ook binnen, werden de auto’s ingeladen en 15 minuten later was iedereen weer thuis.

Vandaag was ook de dag dat het RCCT peloton compleet zou zijn, want in de avond arriveerden Gert-Jan, Jaap en Thierry. Het diner was dit keer ook weer voortreffelijk, zodat er wederom geen klachten hierover waren.

1 reactie op “Sociaal Rijden

  1. Japio laat je niet gek maken morgen op Alpe d’Huez !!
    eigen tempo op tijd eten en blijven drinken !!!ciao ciao !